Serve yourself some peace :)

Just giving my thoughts at this moment a type. Sitting near the window side, a hot cup of coffee with its wavy streams coming off and I love this with the combination of the rain pouring off crazily outside. The tick-tick-tock-tick rhythm the rain plays on my window is a great soothing to my ears!

Don't ask me why I have chosen to write this post in English. I don't even know myself. Started off without realising but now thought to just continue so please be ready to bear my scribbles..lolz..Kidding. Having had a quick scan through all my posts this morning I realised that I am not maintaining my blog under a particular topic..... neither a fixed template!. Well, this proves the fact that I didn't start this blog with a specific aim which was not quite healthy to keep up a blog well. But, oh well, as long as I write "something" non-offensively it should be fine isnt' it! I don't know!

The sky is still open...and the earth is still continuing to absorb those countless drops of water! World is beautiful.. Look out of the window, leaving your sadness, sorrows somewhere behind and see the colourful and happy world out there. There are millions of joys for every sorrow, pick out the best. Erase away your misfortunes. Don't stand there in the mist, walk out and you will see the beautiful world waiting for you! Many little joys that are waiting only for you!

Whoever you are reading this, I wish you have..every happiness that you wish for in your life and may you get many more like this very moment of mine when tranquility is a word of mine/yours!!

என்ன சொல்ல

எனக்கு நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் ஒரு வானொலி கேட்பதுண்டு -கேட்க தோன்றினால். அதில் ஒரு நிகழ்ச்சி மிஸ் பண்ணவே மாட்டேன் என்று சொல்லலாம். அதாவது ஒரு கருத்து சொல்லக்கூடிய விஷயத்தை அல்லது ஏதாவது ஒரு நகைச்சுவையான விஷயத்தை கலந்துரையாடுவார்கள். அதில், சில மாதங்களுக்கு முன்பு ஒலி பரப்பான விடயம் இன்னும் என் மனதை விட்டு அகல வில்லை.

இப்போது கூட, அந்த நிகழ்ச்சியின் பெயரை கேட்டால் உடனே நினைவுக்கு வருவது குறிப்பிட்ட அந்த கலந்துரையாடல்! மேலோட்டமாக சொல்ல போனால், சமூகத்தில் ஆண் பெண் சம்பந்த்தபட்ட ஒரு தலைப்பை உரையாடினார்கள். அதில் சரி பிழை என்று சொல்லும் அளவுக்கு எனக்கு வயது, அனுபவம் பத்தாது என்று நினைக்கிறேன்... ஒரு விடயம் தவிர! அதாவது, ஒரு நேயருக்கு பதில் சொல்லும் வகையில் அந்த தொகுப்பாளர் குறிப்பிட்ட விடயம் - எந்த ஒரு பெண்ணும் ஒரு வைத்திய தொழில் புரியும் ஆணை திருமணம் செய்ய விரும்ப மாட்டார் என் என்றால், வைத்திய தொழில் என்னும் போது வீட்டில் செலவிட நேரம் கிடைக்காது!
வைத்திய தொழில் மட்டுமல்ல இது இன்ஜினியரிங் போன்ற தொழில்களில் கூட என்றார்.எனக்கு இதில் புரியாத விடயம் என்ன என்றால், உலகில் இந்த கடமைகளில் ஈடுபடும் ஆண்களோ பெண்களோ இல்லையா? அல்லது அவர்கள் திருமணம் செய்து குடும்பமாக வாழ வில்லையா? என்ன ஒரு நகைச்சுவையான விடயம் அவர் சொன்னது! நினைத்தால் சிரிப்பும் வருகிறது அதே வேளை கோபமும் வருகிறது.
பொதுவாக வேலைக்கு செல்லும் பெண்களைத்தான் ஆண்கள் துணையாக ஏற்றுக்கொள்ள யோசிப்பதுண்டு காரணம் அவர்கள் வீட்டில் உள்ள கடமைகளில் இருந்து தவறக்கூடும் என்பது. இது கூட சரி என்று நான் சொல்ல வரவில்லை...ஆனால், மேல் குறிப்பிட்ட தொழில் புரியும் ஆண்களுக்கே இந்த நிலைமை என்றால், அதே பிரிவில் இருக்கும் பெண்களின் நிலைமையை நினைக்க முடியவில்லை -அந்த தொகுப்பாளரின் பார்வையிலிருந்து பார்க்கும் போது. என்ன ஒரு மடமையான எண்ணம்!

அவர் சொன்னது நிகழ்ச்சிக்கு அவசியமானதோ அல்லது அழுத்தி சொல்லப்பட்டதாகவோ இல்லாவிடினும், சொன்ன விடயம் தவறு என்று நினைக்கிறேன். யோசித்து சொன்னாரா, இல்லை வாய்க்கு வந்ததை உளறினாரா, அது தெரியாது...ஆனால், இப்படியான லைவ் நிகழ்ச்சிகளில் கவனமாக கதைப்பது தொகுப்பாளர்களுக்கு இன்றியமையாதது

என்ன எழுத...

என்ன எழுதுவதென்று புரியவில்லை. ஏதாவது கவிதை எழுத நினைத்தால், தற்போது கற்பனை குதிரை Hibernation mood'ல் உள்ளது போலும், கவிதைக்கு தூரமாகவே இருக்கிறது கற்பனை. அதுசரி, blog எழுத வந்த பின்புதானே புரிகிறது கவிதை எழுதுவதென்றால், ஒன்று கவிஞராக இருக்க வேண்டும் அல்லது அனுபவம் வேண்டும் என்று...அதுதான் காதல் அனுபவம். இரண்டும் இல்லாமல் கவிதை எழுத உட்காருவது மடமைத்தனம்! சரி எழுதினால் கவிதைதான் எழுத வேண்டும் என்று என்ன சட்டமா உள்ளது ..கதையில் கவனம் செலுத்துவோம் என முடிவு செய்து எழுதினேன் ஒரு கதை.. பாதியிலேயே stopped! வேறென்ன எழுதலாம்? கட்டுரை போட்டியில் பரிசுகள் வென்ற எனக்கு உண்மைகளை உதாரணங்களுடன் இணைக்க மட்டும்தான் முடிகிறது...இல்லாததை எழுத செலவு கூடுகிறது -நேரத்தை சொன்னேன்.

வேறென்ன செய்யலாம்? எனக்கு பொதுவாக நண்பிகளிடம் தொலைபேசியில் அரட்டை அடிப்பது என்பது பிடிக்காத விடயம்...பிடிக்காது என்பதை விட அவ்வளவாக விரும்பாத/ ரசிக்காத என சொல்லலாம்.
ஆனால் எனக்கு எப்பொழுதுமே சலிக்காத விடயம் ஒன்று உண்டு. நான் என்ன மூடில் இருந்தாலும் பாடல்கள் கேட்பது பிடிக்கும். இப்போது எனது செவிகளில் தேன் தெளித்துகொண்டிருக்கும் பாடல்..''ஆயிரம் வானவில் ஆயிரம் தோரணம் நானே நானா...ஆயிரம் ஆடலும் ஆடலும் ஆயிரம் பாடலும் நானே நானா.." வல்லமை தாராயோ'விலிருந்து.
It really has some magic that it pierces into the nerves!
Music என்பது எந்த ஒரு மனிதனையும் உருக வைத்துவிடும்.
Some sort of wonder it is!
நான் உங்களை இன்னுமா போர் அடித்துகொண்டிருக்கிறேன்? இதுவரை வாசித்ததற்கு நன்றி.
அட, நான் ஒரு பதிவு எழுதி விட்டேனே! :)) LOL.